Appreciate the beauty of gray

De 5de dag gingen we naar Ramallah.

 

Daar hebben we eerst de PHG (Palestinian Hydrology Group) ontmoet. Zij gaven ons wat meer uitleg over hoe water een belangrijke (misschien wel de belangrijkste) oorzaak is voor de Israëlische bezettingsstrategie. De PHG is een ngo dat ongeveer 20 jaar bestaat. Ze proberen in kaart te brengen wat de resultaten zijn van de huidige Israëlische bezettingsmaatregelen op het leven en de watervoorziening van de Palestijnen. Hun bevindingen proberen ze daarna te verspreiden om zo het beeld dat de Westerse media van het conflict geeft, te counteren.

De West Bank heeft bijna 50% van alle grondwater uit de regio in voorraad. Al het water dat de Palestijnen nu gebruiken komt uit waterputten die gemaakt zijn voor 1967. De Palestijnen mogen nu namelijk geen nieuwe waterputten meer maken noch mogen ze de oude vervallen waterputten vervangen. Ze daalt de beschikbare hoeveelheid water van de Palestijnse bevolking steeds.

De 'pijnlijke toegevingen' van de Israëlische nederzettingen wat betreft de ontruiming van nederzettingen zijn nederzettingen in het minst vruchtbare gebied.

1.500.000 Palestijnen gebruiken evenveel water als 300.000 Israëlische settlers.

De muur palmt het meest vruchtbare land in. Ze sluit 26 waterputten en 15 natuurlijke bronnen in bij Israëlische gebied. Het water dat uit deze putten of bronnen of door Israëlische pompen (die veel dieper kunnen pompen dan de Palestijnse, waardoor de Palestijnen nog minder drinkbaar water hebben) wordt gewonnen, wordt daarna tegen een hogere prijs dan vroeger aan de Palestijnse bevolking verkocht.

Eigenlijk durft ze toch wel hé, de Israëlische regering, eerst steel je iemands water (wat een basisrecht zou moeten zijn voor elke mens) en daarna verkoop je het water met winst aan dezelfde mensen als diegene van wie je het gestolen hebt...

 

Na dit bezoek hebben we een vertegenwoordigster van Addameer ontmoet. Addameer is een Palestijnse organisatie die werkt voor de rechten van de Palestijnse gevangen en uit het gesprek bleek al snel dat er nog veel werk is op dit vlak.

Er zijn momenteel zo een 10.000 Palestijnse gevangen waarvan ook een deel in Israël opgesloten is (wat een schending is van het Internationaal recht). Eerst en vooral is het belangrijk te weten dat Palestijnse burgers uit de West - Bank steeds berecht worden voor een militaire rechtbank, terwijl Israëlische settlers voor dezelfde feiten voor een burgerlijke rechtbank berecht worden.

Ze schetste ons hoe een gevangenisschap van een Palestijnse burger kan verlopen: Als je wordt opgepakt door het IDF, mogen ze je 8 dagen aan één stuk vasthouden en ondervragen, vooraleer je voor de rechtbank komt. Je mag zelfs niet weten waarvoor je opgepakt bent. Deze termijn van 8 dagen kan soms verlengd worden tot 40 à 50 dagen. Je hebt dan als gevangene nog steeds geen advocaat gesproken en je weet nog steeds niet waarvan je beschuldigd wordt. Intussen wordt je blootgesteld aan verschillende vormen van foltering. Officieel is foltering niet meer toegestaan maar, er is een clausule toegevoegd dat indien de situatie foltering noodzakelijk zou maken het wel kan. Deze foltering gaat van 24u op 24 in een sterk verlichte cel liggen tot dreigen met verspreiden van het bericht dat je een collaborateur bent. Als je dan daarna uiteindelijk voor de rechtbank mag verschijnen met een advocaat, mag noch jij zelf, noch jouw advocaat, jouw gerechtelijk onderzoeksdossier inkijken. Jouw advocaat moet dus bewijzen en getuigenissen weerleggen die hij niet eens kent. Veel kans op vrijspraak is er met andere woorden niet. Als er dan al eens een mildere rechter een zaak voorzit, wordt deze snel naar een andere rechtbank verplaatst. Het mag duidelijk zijn dat je in zo een rechtssysteem weinig kans maakt.

Eens je dan veroordeelt bent, doet er zich een hele nieuwe reeks van problemen voor. Je moet namelijk maandelijks over, omgerekend, 100 à 150 euro beschikken om eten, kledij en dergelijke in de gevangenis te kopen. Daarnaast worden er ook regelmatig boetes of straffen opgelegd (1 maand geen bezoek, 1 maand bepaalde zaken niet meer mogen kopen, geen telefoongesprekken meer, soms gevangenis hermetisch afgesloten voor bepaalde periode). Op deze manier ontstaat er een aparte economie: in één gevangenis werd eens op 1 maand tijd 20.000 shekel (4.000 euro) een boetes opgelegd. Dit kwam overeen met de kostprijs van 1 maand elektriciteit van de gevangenis. Het wordt je wel toegestaan om te studeren maar, wel beperkt tot 3 boeken per maand en dit zijn dan boeken in het Hebreeuws. De Palestijnen die geen Hebreeuw kennen, kunnen hier dus al geen gebruik van maken. Familiebezoek wordt soms ook toegelaten maar, enkel in de eerste lijn met het bijkomende probleem dat mannen tussen 16 en 45 zich bijna niet kunnen bewegen in de West-Bank (mogen hun stad niet uit).

 

Na dit gesprek zijn we het graf van Arafat gaan bezoeken waarvan het monument nog in opbouw was. Als we doorgingen, reed de president net buiten met zijn gevolg (een stuk of 10 voertuigen; 3 geblindeerde mercedessen, nog een aantal andere wagens met agenten in en op het einde een ambulance...)

 

Na dit bezoek, hebben we nog een ontmoeting gehad met een zeer interessante man, die in het verleden al verscheidene politieke evoluties correct heeft voorspeld. Wat de politieke situatie in de Palestijnse gebieden betreft, maakte hij ons duidelijk dat de éénheidsregering die nu gevormd wordt, een regering is die gedoemd is om niet te functioneren. Ze proberen een éénheid te vormen voor de internationale gemeenschap. Hij noemde het een regering van olie en water, twee zaken die onmogelijk te mengen zijn. Zijn voorspelling was dat eens de regering zou beginnen functioneren en bepaalde zaken bereiken, ze uiteen zou vallen. Hij vertelde ons ook dat de verkiezingsoverwinning van Hamas het gevolg was van proteststemmen. Zeer veel Palestijnse burgers zijn misnoegd over de corruptie en vriendjespolitiek die zich voordeed bij Fatah. Als de internationale gemeenschap zich echter blijft kanten tegen de verkiezingsuitslag van de laatste vrije en democratische verkiezingen (zo vastgesteld door internationale waarnemers), zal zij de Palestijnen in de armen drijven van het moslim extremisme. Want de meeste Palestijnen zijn volgens hem zeker niet zo radicaal islamitisch. De meeste Palestijnen willen volgens hem maar één ding: één pluralistische staat met gelijke rechten voor Palestijnse en Israëlische burgers. Een 1-staat oplossing dus. Om Israël te dwingen meer gelijke rechten te geven aan de Palestijnen kan de internationale gemeenschap maar 1 ding doen: BDS: Boycott (burgers die geen producten uit Israël meer kopen), Desinvestment (bedrijven die niet meer investeren in Israëlische economie) en Sanctions (staten die sancties opleggen aan Israël).

 

Ik vond het alvast een zeer interessant gesprek met die laatste man en ik ben alleszins bereid om mijn steentje bij te dragen in de door hem gepromote campagne, want ik ben er van overtuigd dat deze strategie de enige is die mogelijks enige verbetering voor de Palestijnse bevolking kan brengen.

De vierde dag zijn we naar Nablus getrokken. We moesten Nablus binnen langs het Huwwara checkpoint. Dit is zowat het drukste van alle checkpoints die we tot nu toe gezien hadden. Na veel extra moeite van onze chauffeur en onze begeleidster geraakten we toch binnen in Nablus. Na enkele 100den meters reden we voorbij het in puin gebombardeerde hoofdkwartier van de Palestijnse Autoriteit, de Muqata.

 

Even later kwamen we toe op onze eerste bestemming. Het Social Development Center in het New Askar Refugee Camp, een niet erkend vluchtelingenkamp in Nablus. Niet erkend betekent niet erkend door UNRWA (United Nations Relief and Work Agency for Palestine Refugees in the Near East, klik hier voor de site). Niet erkenning door deze organistie betekent ook geen financiering voor sociale voorzieningen zoals scholen of ziekenhuizen. Het Social Development Center probeert deze leemtes in te vullen. New Askar Refugee Camp telt ongeveer 6.000 vluchtelingen. De 'managers' van het centrum gaven ons wat meer uitleg over de werking van het centrum en vertelden ons een inspirerend verhaal over het ontstaan van dit centrum.

Ze hadden elkaar in jaren '90 leren kennen in de Israëlische gevangenis. Ze werden daar vastgehouden omdat ze politiek actief waren geweest of omdat ze meegestreden hadden in de intifada. In de gevangenis discussiëren ze over de Israëlische bezetting en over hoe ze zich beter kunnen verzetten tegen hun bezetter. Ze besluiten op een andere manier te gaan vechten en beslissen om hun kinderen een betere toekomst en vooral hoop daarop te proberen geven. Eens ze vrij zijn verenigen ze zich met nog een aantal andere mensen en richten samen het Social Development Center op.

Het centrum organiseert culturele en sportieve activiteiten, verzorgt cursussen en zomerkampen, voorziet psychologische bijstand voor vluchtelingen, en heeft een aantal lokalen waar ze motorisch gestoorde en gehandicapte kinderen opvangen.

Na de uitleg over de werking van het kamp, mochten we zelf eens gaan kijken naar de werking. Het was een zeer mooi en ontroerend zicht om te zien hoe mensen die in zo een erbarmelijke situatie leven zich zo inzetten voor hun naasten. We zagen een viertal verschillende lokalen voor kinderen met andere handicaps en maakten kennis met de kinderen en hun begeleiders. De werking van dit centrum liet een diepe indruk op elk van ons na. Hoewel deze mensen gemakkelijk (opnieuw) naar geweld zouden kunnen teruggrijpen om zich te verzetten, hebben ze besloten hun energie op een positieve manier te gebruiken.

 

Na deze ontmoeting reden we meer naar het centrum van Nablus om kennis te maken met een ander centrum van een andere organisatie; het jeugdcentrum van de PMRS (Palestinian Medical Relief Society). Deze organisatie is gegroeid vanuit de bevolking zelf. Ze zijn beginnen werken bij het begin van de 2de intifada, nu ongeveer 5 jaar geleden. Op dat moment waren er veel jonge vrijwilligers uit Nablus die op één of andere manier wouden bijdragen aan de hulpverlening voor de slachtoffers van de gevechten met het IDF (Israëli Defence Forces = Israëlische leger). Deze groep jongeren zijn zich gaan organiseren en zijn EHBO cursussen beginnen organiseren. Langzaamaan zijn ze ook begonnen met culturele activiteiten voor de jongeren te organiseren, computercursussen... Dit jaar zijn ze ook begonnen met een programma ter ondersteuning voor de families van gevangengenomen Palestijnen. Nog een ander aspect van hun werking is demonstraties opzetten tegen de checkpoints die Nablus hermetisch afsluiten. Bijna niemand mag Nablus in of uit. Vooral voor 'jonge' mannen (tussen 16 en 35) is het zeer moeilijk om uit Nablus te geraken, zij krijgen hier bijna nooit toestemming voor van Israël. Daarom demonstreren zij tegen de checkpoints zodat dit thema in de media blijft komen zodat ook de Israëli's niet vergeten dat die checkpoints er wel degelijk zijn.

Na deze korte uiteenzetting over hun werking kregen we een dvd te zien met allemaal verzameld foto- en videomateriaal waarin soms duidelijk te zien was hoe Israëlische soldaten de toegang van ziekenwagens tot gewonde burgers en strijders actief bemoeilijkt. Dit in strijd met het internationaal recht.

 

Daarna zijn we samen met een aantal mensen uit het jeugdcentrum naar de oude stad getrokken. Het eerste wat we tegenkwamen toen we te voet de oude stad binnentrokken waren de wegblokkades (zie foto) die de inwoners (en strijders) in Nablus instaleren om de opmars van het IDF te vertragen. Het IDF valt namelijk nog bijna dagelijks 's nachts de oude stad binnen. De situatie in Nablus is nu echter veel rustiger dan in 2002. Toen werd de stad meer dan 90 dagen lang onder avondklok geplaatst. Dit hield in dat de bewoners slechts twee uur per week uit hun huizen konden komen om enkele noodzakelijke inkopen te doen, als er dan al iets voorradig was. De mensen in Nablus zochten hierdoor naar andere manieren en vonden geen betere oplossing dan gaten maken in de muren tussen huizen om zich zo iets 'vrijer' door de stad te kunnen bewegen. Aangezien de Israëlische soldaten zich ook niet veilig voelden in de straten, namen zij al snel deze taktiek over en gingen daarbij soms roekeloos te werk. Veel burgers raakten gewond of stierven bij de invallen van Israëlische soldaten in Palestijnse huizen.

Wat verder lieten onze begeleiders van PMRS ons nog de plaats zien waar vroeger de befaamde zeepfabriek van Nablus stond. De zeep uit Nablus was vroeger de beste en duurste zeep in de regio. Nu was deze plek herleid tot een open vlakte in een dichtbevolkte stad.

 

Na deze rondleiding keerden we terug richting Jeruzalem. We moesten terug via het Huwwara checkpoint, aangezien je langs dezelfde kant buiten moet als langs waar je binnengekomen bent. Er stond een lange file, de mensen stonden daar al meer dan 4 uur aan te schuiven. Aangezien onze begeleidster niet zolang kon wachten besloot ze ons internationaal statuut te gebruiken om ons voorrang te geven. Na wat zwoegen en een klein halfuurtje waren we door de checkpoint. Wat is het toch een luxe om geen Palestijn te zijn...

AIC is een Palestijns-Israëlische vredesorganisatie. Zien 4 belangrijke kwesties die aan de basis van het conflict liggen: de vluchtelingen, de grenzen, de soevereiniteit van het Palestijnse volk en Jeruzalem. Jeruzalem is volgens hen de kern van alle 4 deze problemen. 50% van het door de muur geannexeerde gebied ligt rond Jeruzalem. De West–Bank wordt op deze manier quasi in twee gesplitst ter hoogte van Jeruzalem.
De bezetting van Palestina door Israël heeft verschillende aspecten.
Het geografische aspect bestaat erin nederzettingen te bouwen in Palestijns grondgebied, deze nederzettingen langzaam aan met elkaar verbinden (lintbebouwing) en dan deze nederzettingen ommuren door een muur van 8 meter hoog zodat ze dit grondgebied de facto bij Israël kunnen doen behoren. Deze praktijken zijn al als illegaal veroordeeld door het Internationaal Gerechtshof van Den Haag maar, dit verhindert Israël niet om deze praktijken nog steeds voort te zetten.
Een ander aspect is het demografische. Dit bestaat erin dat Israël steeds probeert een bevolkingsoverwicht te houden op de Palestijnen. De natuurlijke bevolkingsaangroei van de Palestijnse bevolking is veel groter dan de Israëlische. Hierdoor trekt de Israëlische regering jaarlijks duizenden joodse immigranten aan. Dit met vele problemen tot gevolg. De Palestijnse bevolking wordt echter zoveel mogelijk verdreven op de manier die al eerder werd besproken in de beschrijving van de 2de dag (onmogelijkheid tot bouwen in eigen dorp of stad, economisch leven dat onmogelijk wordt gemaakt in Palestijnse dorpen en steden...).
Het derde aspect is het sociale. Palestijnen met een Jeruzalem residency werken onder het minimumloon, als ze al toegelating krijgen om te werken. De gegoede Israëlische burgers willen niet langer in de nederzettingen in Oost-Jeruzalem gaan wonen, de arme Joodse immigranten worden gelokt naar deze nederzettingen. Zo kunnen Russisch-Joodse immigranten nu bijna gratis een huis krijgen van de Joodse miljonair, diamant en wapenhandelaar Arkadi Gaidamak. Deze miljonair zal zich in de toekomst in de Israëlische politiek storten. Het resultaat van de volgende lokale verkiezingen lijkt mij vrij voorspelbaar.
De bezetting heeft niet alleen een politieke en ideologische oorsprong maar, ook een economische. De bezetting en kapitalisme gaan namelijk hand in hand. Veel constructeurs verdienen ontzettend veel geld aan het bouwen van nederzettingen en aan het bouwen van de muur. Nu wordt de bewaking van de checkpoints ook al geprivatiseerd. In plaats van militairen worden nu bewakingsagenten van private firma's ingezet.

Na de bespreking op het kantoor van AIC, kregen we een rondleiding van de nederzettingen in Jeruzalem. Toen we deze rondleiding kregen, zagen we met onze eigen ogen hoe de Israëlische regering hun bezetting van Palestijnse gebieden onzichtbaar probeert te maken voor zijn eigen inwoners. Een uitgebreid systeem van tunnels onder Palestijnse dorpen, by-pass roads (wegen alleen toegankelijk voor wagens met Israëlische nummerplaat) en bruggen, zorgt ervoor dat het contact tussen Palestijnen en Israëli's zoveel mogelijk wordt vermeden. Dit lijken mij alvast duidelijke symptomen van een apartheidssysteem. Het systeem van de muur en de wegen kan u hier zelf raadplegen. Klik bijvoorbeeld door naar 'Map Centre' of naar 'Presentation & Photos'.

In de namiddag zijn we naar de Dode Zee gereden. Kunnen drijven in water op die manier is wel een speciale ervaring. Na een korte tijd dobberen, reden we Jericho binnen. Jericho is normaal volledig onder controle van de Palestijnse Autoriteit. Toen we wouden binnenrijden stond er echter wel een Israëlische checkpoint. Even verder werden we gecontroleerd door een Palestijnse checkpoint. Onze chauffeur legde ons later uit dat beide checkpoints daar eigenlijk staan voor dezelfde reden: er voor zorgen dat er geen Israëlische burgers in Jericho kunnen.
Onze chauffeur vertelde ons dat een 7-tal jaar geleden Jericho nog een bloeiende stad was tussen de Dode Zee en het meer van Tiberias. Veel toeristen stopten daar. Het centrum was van Noord tot Zuid bezaaid met winkeltjes. De Israëlische regering heeft nu de Noord-zijde (zijde van meer van Tiberias) afgesloten. Geen verkeer kan de stad langs daar nog in of uit. Alle winkels aan de Noord-zijde van de stad zijn als gevolg daarvan verdwenen. Een bewijs van de economische wurging van de Palestijnse gebieden.

Daarna zijn we nog een ruïne van een Arabische paleis gaan bezichtigen en nadien terug naar Jeruzalem. De derde dag zat erop.

Na onze eerste confrontatie met de Israëlische apartheidsmuur. Nam onze gids van die dag, M.N., ons mee naar de Al-Quds universiteit, de Palestijnse universiteit van Jeruzalem (Al-Quds in het Arabisch). Daar gaf hij ons nog meer uitleg over het conflict in het algemeen, over de verschillende Israëlische burgers met verschillende rechten en plichten en over de verschillen tussen Israëlische en Palestijnse burgers. Hij had het daarna ook vooral over de situatie in Oost-Jeruzalem.

Palestijnen uit West-Jeruzalem hebben zoals eerder gezegd een Jeruzalem residency (verblijfsvergunning). Als deze mensen naar de Oosterzijde van de muur (is niet gelijk aan het grondgebied van de West-Bank, want de muur wordt in het grondgebied van de West-Bank gebouwd) of naar het buitenland verhuizen, verliezen zij het recht om ooit nog terug te komen wonen in hun geboorteland.

Langs de andere kant stimuleert de Israëlische staat deze vorm van vrijwillige deportatie.

Palestijnen die nu in Jeruzalem geboren worden, hebben het niet gemakkelijk om in Jeruzalem een woonplaats te vinden. Je moet al geluk hebben dat je nog ergens stuk grond hebt dat nog niet door Israëlische regering is ingenomen. Als je nog een stuk grond hebt, moet je eerst een vergunning aanvragen aan Israëlische regering om op dit stuk grond te bouwen. Als deze vergunning wordt goedgekeurd, wat niet zo snel gebeurd, moet je er eerst nog eens minstens 80.000 shekels (+/- 15.000 euro) betalen, eer je de vergunning effectief krijgt. Pas dan mag je beginnen bouwen op uw eigen stuk grond. Slechts zeer weinig Palestijnen kunnen dit geld opbrengen, als ze al een stuk grond bezitten. Het armoedepercentage in de Palestijnse gebieden is namelijk zeer hoog. De Palestijnse economie wordt in de kiem gesmoord door de bouw van de muur en door het feit dat de Palestijnen aan geen export mogen doen, zelfs niet naar Israëlisch gebied. Het enigste dat er dan opzit is in Israëlisch gebied gaan werken, hoewel dit opnieuw zeer moeilijk is. Er is namelijk opnieuw een vergunning voor nodig die slechts zeer beperkt wordt toegekend (niet voor mannen onder de 45 jaar, niet voor mensen die op één of andere manier verbonden zijn met leden van bepaalde partijen).

 

M.N. legt ons ook het verschil uit tussen IDP's (Internal Displaced Person) en vluchtelingen. IDP's zijn Palestijnen die tijdens één van de oorlogen van Israël gevlucht zijn van hun geboortedorp of -stad naar een stad of dorp dat na deze oorlog Israëlisch werd. Het zijn dus Palestijnen die Israëlische burger zijn maar, niet dezelfde rechten hebben als andere Joodse, Israëlische burgers. Vluchtelingen zijn Palestijnen die tijdens één van de oorlogen van Israël gevlucht zijn van hun geboortedorp of -stad naar het buitenland of stad of dorp dat na deze oorlog Palestijns werd. Geen van beiden hebben het recht om ooit terug te keren naar hun stad of dorp van oorsprong.

 

Na uiteenzetting in unief opnieuw naar de muur aan rand grond unief (foto's voetbalplein). Gepland traject van de muur, zou grond van unief ingelijfd hebben bij Israël. Door 24u op 24 demonstraties en activiteiten te organiseren is het de universiteit gelukt het traject de verplaatsen naar net naast de grond van de universiteit. Deze demonstraties hebben niet kunnen verhinderen dat het dorp net naast deze grond in twee gesneden werd door de muur (zie foto).

 

Hierna terug naar het centrum van Jeruzalem. Door een checkpoint van de muur (zie foto wachttoren). Foto's moeten steeds stiekem genomen worden, anders riskeer je dat de Israëlische soldaten al je digitale foto's wissen of je camera voor een aantal uur in beslag nemen.

 

's Avonds iets gaan eten in Joods restaurant en dan 2de overnachting in Jeruzalem.